Pełny podgląd zapiski o zdarzeniu dotyczącym edukacji i stopni naukowych

Fragment zapiski 1 , Numer strony/karty w źródle: 367

Jakub z Szadka (ok. 1412–1487), doktor dekretów, dyplomata, oficjał krakowski. Syn Stanisława z Szadka, prawdopodobnie mieszczanina. W r. 1428 zapisał się na Uniw. Krak., gdzie wraz z J. Długoszem studiował na Wydziale Artium. W r. 1429 uzyskał stopień bakałarza, a w zimie 1432 r. magistra. W dwa lata później został dziekanem Wydziału Artystów; potem przeniósł się na Wydział Prawa, na którym ok. r. 1460 uzyskał tytuł doktora dekretów. -- Protekcji Oleśnickiego zawdzięczał swe pierwsze, niezbyt zresztą bogate beneficja: wicekustodię sandomierską (przed 1441), kanonię sandomierską (przed 1446), następnie prepozyturę w Obrazowie pod Sandomierzem, plebanię w Piotrowinie (1450) i Zagościu, wreszcie oficjalat sandomierski i kanonię kielecką (przed 1455). --

Fragment zapiski 2 , Numer strony/karty w źródle: 368

-- W r. 1468 posiadł J. chwilowo probostwo przemyskie (do 1470), a od r. 1474 prepozyturę św. Michała w Krakowie i stanowisko oficjała krakowskiego, a ponadto pełnił funkcję nadwornego audytora (iudex curiae) na dworze krakowskiego biskupa Jana Lutka z Brzezia. -- W półr. letn. 1475 i zim. 1475/6 r. był rektorem Uniw. Krak. Wówczas też bp. krakowski, Jan z Rzeszowa, powołał go (27 VII 1476) na stanowisko wikariusza generalnego. -- Z zapisu J-a w testamencie powstała w r. 1491 nowa kolegiatura prawnicza dla seniora Bursy Kanonistów i związana z nią altaria pod wezwaniem Św. Jana w katedrze krakowskiej. Rozmiłowany był J. w księgach – kodeksach rękopiśmiennych i drukowanych (kanonistyczne zaginęły), których zebrał pokaźną ilość i przekazał w większości kolegiom uniwersyteckim w r. 1477 i 1482; niektóre inkunabuły i rękopisy darował kapitule krakowskiej, a także kolegiacie sandomierskiej. Wszystkie te księgi, treści teologicznej, pisane były niemal wyłącznie w kraju. Z własnych pism J-a znane są za pośrednictwem Długosza tylko teksty: mowy wygłoszonej na sejmie piotrkowskim w listopadzie w r. 1462 w przedmiocie praw polskiego króla do Mazowsza oraz mowy wygłoszonej w r. 1464 w Toruniu. Możliwe, że J. jest autorem innej jeszcze mowy, związanej z rokowaniami z Zakonem w tym czasie, pt. „Oratio contra Cruciferos” (wydanej przez O. Balzera w Mon. Pol. Hist., IV). Zmarł J. w Krakowie 28 X 1487 r. --